ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ
ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ

ਓਹ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਆ ਰਕਾਣੇ, ਓਦੋ ਆਪੇ ਪੈਣਾ ਕਰਨਾ ਨੀ
ਪੜ੍ਹਨ ਲਾ ਤਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਸਰਕਾਰੀ ਚ
ਹਾਏ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਕੀ ਸੀ ਓਦੋ ਸੁਪਨੇ ਸਜਾਉਣ ਲੱਗਾ
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਰਕਾਣੇ ਪੁੱਠਾ ਗੀਅਰ ਸੀ ਗਰਾਰੀ ਚ

ਨੀ ਜੇੜੀ ਅੱਗੇ ਮਾਪੇ ਹੱਥ ਛੱਡਣੀ, ਜਵਾਕਾਂ ਦਾ ਨਾਂ
ਓਸ ਵੇਲੇ ਸੀ ਹੱਥ ਵੇਪਨ ਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ
ਨੀ ਫਰਕ ਐਨਾ ਸੀ ਮੇਰੇ ਵੇਪਨ ਬੰਦੂਕਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਕਈਆਂ ਦਾ ਧੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਲਾਇਆ

ਨੀ ਛੱਡਿਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੰਮ ਕੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ
ਹੱਥ ਖੜੇ ਤਾਂ ਕਰਾਤੇ, ਹੱਥ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ
ਜੋਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਰੀ, ਓਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਕਾਣੇ ਆਇਆ
ਜੋੜ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੱਢਣੇ

ਨੀ ਕੱਡਣਾ ਸੀ ਵਹਿਮ ਕਿਧਰੇ ਕੱਟ ਏ
ਮੇਹਰਬਾਨ ਰੱਬ ਹੈ
ਹੱਥ ਤੋਂ ਰਕਾਣੇ ਦਿੰਦਾ ਪੱਤਾ ਨੀ
ਬਦਲਿਆ ਰਕਾਣੇ ਦਿਤੇ ਦੂਰ ਏ
ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਜੋੜ ਨੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦੁਨਿਆ ਦੀ ਗੋਲ ਏ

ਨੀ ਕੱਡਣਾ ਸੀ ਵਹਿਮ ਕਿਧਰੇ ਕੱਟ ਏ

ਹਾਏ ਅੱਜ ਦੀ ਕਰਾਂ ਜੇ ਗੱਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਤਰਾਂਉਂਦਾ ਮੱਲ
ਬੈਠ ਆ ਰਕਾਣੇ ਮੁੰਡਾ ਸੀਜ਼ਨ ਦਾ ਬੈਸਟ ਆ
ਨੀ ਨੇਵੀਗੇਟਰ ਆ ਕਾਲਾ ਕੁਰਤਾ ਪਜਾਮਾ
ਚਿੱਟਾ ਐਂਟਰੀ ਰਕਾਣੇ ਜਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਕੋਈ ਫੈਸਟ ਆ ਨੀ

ਨੀ ਜਿਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ, ਜਿਥੇ ਦੇ ਵੀ ਘਰ ਲਈ ਓਕੇ ਕੀਤਾ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੇਂਜ ਕਦੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ ਚ
ਫੋਕਸ ਰਕਾਣੇ ਸਦਾ ਖੁਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ
ਨੀ ਮੈਂ ਓਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਜੇੜੇ ਪਹਿਲਿਆਂ

ਬਲਰ ਹੋਕੇ ਪੱਪਾ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ
ਰਕਾਣਾ ਹੋਈਆਂ ਤੰਗ
ਅੱਖ ਮੇਰਾ ਮੁੰਡੇ ਦਾ
ਮੂਹਰੇ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਆ ਕਾਂਡ

ਸਾਡਾ ਚੜ ਗਿਆ ਜੇ ਰੰਗ
ਲੱਗੇ ਗਰਮੀ ਚ ਠੰਡ
ਕਰ ਬੰਦ ਸਾਡੀ ਖੰਘ ਵਿੱਚ ਖੰਘਣਾ

ਨੀ ਮੰਗਣਾ ਤੂੰ ਟਾਈਮ ਓਹੀ
ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਯਾਰ ਜਿੱਥੇ
ਪਿਆਰ ਪੂਰੇ ਰਹੇ
ਬੱਡੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ

ਪੁੱਛਣਾ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਤਕ
ਹਾਲੇ ਛੱਡਿਆ ਕਲਚ, ਪੈਰ ਰੇਸ ਤੇ
ਬਟਕੀ ਓਹਦੇ ਹੱਥ ਏ ਨੀ ਪੁੱਛਣਾ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਤਕ ਏ

ਨੀ ਆਪੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਪੈਰਿਜ਼ਨ ਕੋਈ
ਜਿਹੜੇ ਮਾਰਦੇ ਔਲਾਦ, ਬੱਸ ਆ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਘੱਟਾਂ
ਨੀ ਓਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਜਿਥੋਂ ਕਰੇ ਕੋਈ ਸਟਾਰਟ
ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬੱਤ, ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤਾਂ
ਨੀ ਕਦੇ ਤਾਂ ਇਕ ਮੈਂ ਏਹੀ ਉੱਥੋਂ ਤਕ ਜੇਹੜੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾ ਬੁਣੇ
ਓਹਦਾ ਰੱਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ

ਦੁੱਖ ਹੱਸ ਕੇ ਜਿਓਂਦੇ ਦੇਖੇ ਹੱਥਾ ਪੈਰਾਂ, ਵਾਜ਼ ਹੈ ਨੀ
ਬਿਲੋ ਕੋਈ ਲਾਜ਼ ਲੱਗੀ ਜੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੁੰਢਾ ਨੀ
ਨੀ ਪਿੰਡ ਬੱਡੇ ਗੱਡੀ
ਬਿਲੋ ਮਿਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਲੱਗ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੋਲਦੀ ਰਕਾਣੇ ਟੁੱਟੀ ਅੱਜ
ਬਿਨਾ ਲਿਖੇ ਕਦੇ ਵੀ ਯੋ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ ਭੁੱਖਾ
ਬੰਦਾ ਨਿੱਤੋਂ ਜੋ ਰਕਾਣੇ ਜਣਵੇ ਰੱਖ
ਹਾਏ ਨੀ ਜਗ ਕਹਿੰਦੇ ਜੋਗਿਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ
ਯਾਰ ਲਾ ਵੇਲੇ
ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਯਾਰਾਂ ਲਈ ਵੇਲੇ
ਮੈਂ ਭਲਾ ਬਿਲੋ ਮੰਗਾ ਸਰਬਤ ਦਾ

ਭੀਣੀ ਪਿੰਡ ਜੱਟ ਦਾ
ਮਿੱਡ ਨਾ ਰਕਾਣੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਨੀ
ਭਲਾ ਬਿਲੋ ਮੰਗਾ ਸਰਬਤ ਦਾ
ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ ਨਾ