ਅੱਜ ਰਾਤੀ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੱਕ
ਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਵਿੱਚ Studio ਦੇ ਕਰਕੇ ਹਨੇਰਾ ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ
ਤੇਰੀ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਤੱਕ
ਕਿੰਨਾ ਮਰਿਆ? ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਬਣੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੱਕ?
ਢੇਰ ਤੱਕ, ਢੇਰ ਤੱਕ
ਨੀ ਤੂੰ ਮੁੜਕੇ ਤੇ ਫੇਰ ਤੱਕ
ਕਿੰਨਾ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਟੁੱਟਿਆ? ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਸ਼ੇਰ ਤੱਕ
ਕਿੰਨਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਲੜਿਆ ਮੈਂ ਬਣਕੇ ਦਲੇਰ ਤੱਕ?
ਕਿੰਨਾ ਮਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਬਣੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੱਕ?
ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਕਿੰਨੇ!
ਮੈਂ ਪੀਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਬਰ ਦੇ ਜਾਮ ਕਿੰਨੇ!
ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਮੈਂ ਪੈਗਾਮ ਕਿੰਨੇ!
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਮੇਰੀ
ਓ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅਜਾਣ ਕਿੰਨੇ!
ਜੋ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਘਰ ਫਿਰ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਬਦਲ ਕੇ ਵੇਖ ਲਏ ਮਕਾਨ ਕਿੰਨੇ!
ਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਆਇਆ ਠਹਿਰਾਅ ਮੇਰੀ
ਹਾਲਾਤਾਂ ਕਰਵਾਏ ਵੀ ਕ਼ਯਾਮ ਕਿੰਨੇ
ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੀ ਮੈਂ ਬਣਿਆ ਵਾਰਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ
ਤੇ ਹੋਏ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵੀ ਨਿਲਾਮ ਕਿੰਨੇ
ਨੀ ਤੂੰ ਮੁੜਕੇ ਤੇ ਫੇਰ ਤੱਕ
ਕਿੰਨਾ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਟੁੱਟਿਆ? ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਸ਼ੇਰ ਤੱਕ
ਕਿੰਨਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਲੜਿਆ ਮੈਂ ਬਣਕੇ ਦਲੇਰ ਤੱਕ?
ਕਿੰਨਾ ਮਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਬਣੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੱਕ?
ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ ਬਸ ਦੁੱਖ
ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਏ ਚੁੱਪ
ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੀ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼
ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਦਿਲ 'ਚ ਛਪਾਵੇਂਗਾ ਤੂੰ ਰਾਜ?
ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਣੀ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਗੱਲ
ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛਾਂ ਬੈਠਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਲ
ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਫਾਈ 'ਚ ਮੈਂ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿਤਾਬ
ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਵਾਬ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਰੋਕੇ ਸਾਰੇ ਰੋਧ ਦੇਵਾਂ ਖ਼ਾਬ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਚੁੱਕ ਸਾਰੇ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂ ਸਾਜ਼
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਮੇਰੇ 'ਚ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਮਿੱਟ ਜਾਵੇ ਮੇਰੀ ਹਰ ਆਸ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਤ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ, ਕਰਾਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਲੱਗੇ ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ, stop!